kendi yöntemlerimi yöntemlerimde gördüğüm doğru ve yanlışları kısaca anlatmaya çalışacağım.her güzel davranışa yıldız çubuğunda yıldız yapıştırma gibi bir uygulamam vardı.zamanla baktım ki çocuk davranışı davranışları daha iyi olsun diye değil öğretmenim görsün ve bana yıldız versin diye gerçekleştiriyor.ödül verirken dozu iyi ayarlamak gerekiyor.ayrıca şu davranışımı yaparsam öğretmen beni ödüllendirecek diye düşünmemeli öğrenci.ödülleri genelde sürpriz olarak yapıp rutin haline getrmiyorum.ceza kısmına gelince ben de emel öğretmenim gibi eğer öğrenciler arası bir sorunsa dinleyip iki tarafında eksi ve artılarını sunup onları baş başa konuşmaya gönderiyorum.direk öğrenciyle ilgili bişeyse duruma göre oyun saatine almıyorum yanımda oturmasını istiyorum sorunla ilgili uzun uzun konuşurken ona bana yardımcı olmasını isteyerek sorumluluk veriyorum onu hem dinlediğimi hem de önemsediğimi gördükten sonra davranışları da olumlu yöne dönebiliyor.genelde sevdiği birşeyden mahrum bırakıyorum sorun konusunda onunla detaylı konuşuyorum empati yapmasını sağlıyorum.benim kafamı karıştıran noktada şu ki birbirlerini şikayete geliyorlar mesela ben onları dinlemek istiyorum çünkü bazen çok önemli şeyler çıkabiliyor.ama diğer meslektaşlarım(okuldakiler)ve veliler çocuklara şikayet etmenin kötü bişey olduğunu söyleyip dinlemeden kesip atıyorlar.ben dinlemeyi tercih etmekte yanlış mı yapıyorum?çocuklar her ne anlatırsa anlatsın ki bizim öğrencilerimiz bıkıp usanmadan anlatmayı severler biliyorsunuz dinlemeye çalışıyorum.