değerli yorumlarınızı bekliyorum![]()
sevinçlerimizi sevdiklerimizle paylaşabiliyoruz ama hüzünleri içimizde yaşamayı tercih ediyoruz(en azından benim için öyle)
hüznü paylaşamayınca içte yaralar oluyor sular topluyor
kendimizi yiyip bitiriyoruz
o yüzden sevinçler değil hüzünler iz bırakır bence![]()
Ve ben alıp başımı gidince akşamları
İçinde yorgun düştüğüm bahçemden dışarı,
Biliyorum; her yol götürür beni o yöne
Yaşanmamış hayatların tersanesine...
Bencede hüzünler daha çok iz bırakıyor hatta delip geçiyor..sevinçlerde belki iz bırakır..ama ben hüzünlerimi daha çok hatırlıyorum
Senle beni toplasak sonuç ne olur ??
peki neden hüzünleri önemsediğimiz kadar sevinçleri önemsemeyiz
Ve ben alıp başımı gidince akşamları
İçinde yorgun düştüğüm bahçemden dışarı,
Biliyorum; her yol götürür beni o yöne
Yaşanmamış hayatların tersanesine...
Çünkü hüzünler yaralar ve yaralar acıtır..iyileşmesi zordur...unuttum dediğin an en acı haliyle kendini hatırlatır hüzün..
Senle beni toplasak sonuç ne olur ??
Hüzünlerimiz sevinçlerimizi gölgesidir.
Bizler sürekli Hüzünlerimizi ön planda tutmaya meraklı bi milletiz öncelikle sevinçlerimizle hüzünlerimize gölge olmaya başlamakla başlayıp ikisini aynı teraziye almakla başlamalıyız.
Hüzünler ders verici sevinçler aldatıcı olmaya devam ediyor aslında bi yerden sonra sıkılıyoruz buda bizi psikolojik olarak çöküntüye sebeb yapıyor.
* Tuttum, taa içime oturttum seni...
Genelde hep üzüntülerimizi dile getiriyoruz üzüntüler üzerinden duygu sömürüsü yapıyoruz kimse bunun aksini hiç iddia etmesin o yüzden sevinçlerimiz gölgede kalıyor daha az nitelendirip ağza dil yapıyoruz üzüntülerin bize verdiği bazen mutlulukları sevinçler vermiyor çünkü daha çok üzüntü anında daha çok alternatif oluyor sevinçli olunca hiçbi alternatif yok çünkü iyiyim mutluyum sevinçliyim diyorsun ve geçiştiriyorsun bi kalıcılığı kalmıyor oysa üzüntüler tam tersi..
* Tuttum, taa içime oturttum seni...
şuan düşündüm de kişi sevdiğiyle sınanırmış
acaba ruhumuzda ki kalbimizde ki izler sevdiklerimizin bıraktığı hüzünler mi???
ne dersiniz![]()
Ve ben alıp başımı gidince akşamları
İçinde yorgun düştüğüm bahçemden dışarı,
Biliyorum; her yol götürür beni o yöne
Yaşanmamış hayatların tersanesine...