mavi çocuk Nickli Üyeden Alıntı

uçmak isteyen hatta uçan bir ağaç insan gibi düşündüm ilk baktığımda ve ilkbaharda çiçekler, tohumlar savrulur ya rüzgar da... sanki minik insancıklar savruluyor onunla birlikte... böyle düşündüğümde de insan özgür olmalı ve düşünceleri de onun özgürlüğünde çığlık gibi büyümeli, yükselmeli gibi bir sonuç çıkardım...

aslında söylenecek çok şey var.... ne kadar yaklaştım, ne kadar uzaklaştım ya da ne kadar uçuk düşündüm bilmiyorum...

Toprağa bağlıyız hepimiz aslında.Yaratılışımızdan,ölümden sonrasıda dahil geçen süreçte hep toprakta bir parçamız.Ölümü ne kadar kabul edemesekte,bizi ölüme dahi bağlayan birşeyler var.Zaman o kadar hızlı ilerliyor ki tanrının avuçlarında can buluyor beden ve aynı hızda gökyüzüne karışıyor ruhlar.Farkında değiliz aslında bir ömrün ne kadar kısa sürdüğünün.Orjinal çizimde arkada başaklar ve göl var.Yağmur yağıyor.Arkada küçükten büyüğe gezegenler.Ruhlar tek tek yağmurda dökülüyor göle.Her ruh karanlıklardan arınarak düşüyor tanrının ayaklarına.Kaçışımız yok.Hepimiz aynı yere düşeceğiz acizliğimizde.Gezegenlerde aslında ne kadar küçük olduğumuzu anlatıyor...Tabi her bir cümleyi detaylandırabilirimde...

Yorumunuz için çok teşekkür ederim.