AİLE KATILIMI YAZILARI

   
  

İletişim


 05xx xxx xx xx


vbnetron


[email protected]

×

AİLE KATILIMI YAZILARI

  • #1
    d kara - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    19.Nisan.2009
    Yer
    KASTAMONU
    Mesajlar
    8,423
    @d kara


    AİLE KATILIMI YAZILARI





    1-



    Sevgili Anneciğim, Babacığım,
    Bütün duygu ve düşüncelerimi dile getirebilseydim, size şunları söylemek isterdim:
    Deneme ile öğrenirim. Bana oyunda, arkadaşlıkta ve uğraşılarımda özgürlük tanıyın. Beni her yerde, her işimde, koruyup kollamaya çalışmayın. Davranışlarımın sonuçlarını kendim görürsem daha iyi öğrenirim. Kendi işimi kendim görmeye alıştırın. Büyüdüğümü başka nasıl anlarım?
    Büyümeyi çok istiyorsam da ara sıra yaşımdan küçük davranmaktan kendimi alamıyorum. Bunu önemsemeyin. Ama siz beni şımartmayın. Hep çocuk kalmak isterim sonra. Her istediğimi elde edemeyeceğimi biliyorum. Ancak siz verdikçe almadan edemiyorum. Bana yerli yersiz söz de vermeyin. Sözünüzü tutmayınca sizlere güvenim azalıyor.
    Bana kesin ve kararlı davranmaktan çekinmeyin. Yoldan saptığımı görünce beni sınırlayın. Koyduğunuz kurallar ve yasakların hepsini beğendiğimi söyleyemem. Ancak, hiç kısıtlanmayınca ne yapacağımı şaşırıyorum. Tutarsız davrandığınızı görünce hem bocalıyor, hem de bundan yararlanmadan edemiyorum.
    Beni dinleyin. Öğrenmeye en yakın olduğum anlar, soru sorduğum anlardır. Açıklamalarınız kısa ve açık olsun.
    Öğütlerinizden çok davranışlarınızdan etkilendiğimi unutmayın. Beni eğitirken ara sıra yanlışlar yapabilirsiniz. Bunları çabuk unuturum. Ancak birbirinize saygı ve sevginizin azaldığını görmek beni yaralar ve sürekli tedirgin eder.
    Çok konuşup çok bağırmayın. Yüksek sesle söylenenleri pek duymam. Yumuşak ve kesin sözler bende daha iyi izler bırakır. “Ben senin yaşında iken...” diye başlayan sözleri hep kulak ardına atarım.
    Küçük yanılgılarımı büyük suçmuş gibi başıma kakmayın. Beni, korkutup sinirlendirerek, suçluluk duygusu aşılayarak usandırmaya çalışmayın. Yanlış davranışım üzerinde durup düzeltin. Ceza vermeden önce beni dinleyin. Suçumu aşmadığı sürece cezama katlanabilirim.
    Beni yeteneklerimin üstünde işlere zorlamayın. Ama başarabileceğim işleri yapmamı bekleyin. Başarmam için beni destekleyin. Hiç değilse çabamı övün. Bana güvendiğinizi belli edin. Beni başkalarıyla karşılaştırmayın; umutsuzluğa kapılırım.
    Benden yaşımın üstünde olgunluk beklemeyin. Bütün kuralları birden öğretmeye kalkmayın. Bana süre tanıyın. Yüzde yüz dürüst davranmadığımı görünce ürkmeyin. Beni köşeye sıkıştırmayın, yalana sığınmak zorunda kalırım. Sizi çok bunalttığım sırada bile soğukkanlılığınızı yitirmeyin. Kızgınlığınızı haklı görebilirim, ama beni aşağılamayın. Hele başkalarının yanında onurumu kırmayın. Unutmayın ki ben sizi yabancıların yanında güç durumlara düşürebilirim.
    Bana haksızlık ettiğinizi anlayınca açıklamaktan çekinmeyin. Özür dileyişiniz size olan sevgimi azaltmaz; tersine, beni size daha çok yakınlaştırır.
    Aslında ben sizleri olduğunuzdan daha iyi görüyorum. Bana kendinizi yanılmaz ve erişilmez göstermeye çabalamayın. Yanıldığınızı görünce üzüntüm büyük olur.
    Biliyorum arasıra sizi üzüyor, belki de düş kırıklığına uğratıyorum. Bana verdiklerinizin yanında benden istediklerinizin çok olmadığını da biliyorum. Yukarıda sıraladığım istekler size çok geldiyse bir çoğundan vazgeçebilirim; yeter ki beni ben olarak seveceğinize olan inancım sarılmasın.
    Benden “örnek çocuk” olmamı beklemezseniz, ben de sizden kusursuz anababa olmanızı beklemem. Sevecen ve anlayışlı olmanız bana yeter.
    Sizin çocuğunuz olarak doğmak elimde değildi. Ama seçme hakkım olsaydı, sizden başka kimsenin çocuğu olmak istemezdim!
    Sevgiler
    Çocuğunuz

    "Prof. Dr. Atalay Yörükoğlu 'nun kitabından alınmıştır."



    2-

    İnsan sevmeyi ve sevilmeyi ailesi içinde öğrenir. Toplumsal ve bireysel ruh sağlığımız için en başta "sevgiyle" büyümüş olmamız gerekir. Aile çocuğa kendini değerli ve önemli görmesini öğretir. Özgüvenini kazandırır. Bunu çocuğa sevgiyle verir. Kişinin serpilip gelişmesi ve özgüvenini kazanması yolunda ilk adım aile içinde "sevgiyle" atılır. Aile içinde her üye, çocuğa sevginin bir yönünü öğretmekte rol alır. Çocuğun kendi ile barışık olması ve kendini sevebilmesi çok önemlidir. Bu durum da, aile içerisinde sağlanan bir olaydır. Anne - baba kendileri ve hayatla ne kadar barışıksa, çocuklarına o
    denli olumlu modeller oluştururlar. Aileler çocuklarını "tek" ve "birey" olarak görmeye başladıklarında, çocuğun da kendine olan özgüveni artar. Ancak anne-baba hem çocuğuyla "bir" olmayı hem de çocuğunu "tek" görebilmeyi becerebilirse...

    Aile içinde sevgi, öğrenilen bir olaydır. Çocuğun sevgiyi hissetmesi için dokunulmaya, kucaklanmaya ve sevildiğini duymaya ihtiyacı vardır. O halde;

    "Anne-babalar olarak çocuklarımızı kucaklamalı, onlara sevgiyle sarılmalı ve onlara seni seviyorum demekten çekinmemeliyiz."

    Dünyanın en ünlü galerilerinde sergilenen resimler, ressamların ilgi ve sevgisiyle oluşmuşlardır. En güzel şarkıların besteleri, bestecilerin o notalara ilgi ve sevgi beslemeleriyle ortaya çıkmıştır. En duygulu şiirleri, sözcüklerle ilgilenen ve kelimeleri sevenler yazmıştır, dünyadaki en mutlu ve başarılı insanlar, aileleri tarafından ilgilenilen ve sevilen insanlardır. Görüyoruz ki, karşımıza şu gerçek çıkıyor: Beste olsun, şiir olsun, proje olsun, resim olsun, eğer ilgilenmezsek ve sevmezsek "varolmazlar" , "oluşamazlar". Şimdi karşımıza daha çarpıcı bir gerçek duruyor. Çocuğumuzla sevgi ile ilgilenmezsek, onun yanlışlarından bizler sorumlu oluruz.

    "Hayatımızda Geliştirici Arayışlar Sonsuzdur... Kendimiz ve Çocuklarımız İçin... Daima Sevgi Yolunda Oldukça"
    Kaynak :Çocuk ve Aile Kök Yayıncılık


    3-

    Sevgili anne, baba ve öğretmenler,
    Her öğretmen bir annedir; her anne de bir anlamda “öğretmen!..” Hangi anlamda olursa olsun önemli olan, bu sıfatı taşıyanın ne kadar “iyi” bir anne, “iyi” bir öğretmen; başka bir deyişle ne kadar “iyi” bir model ve kılavuz olduğudur... Bence öğretmenin de annenin de “iyi”liği, bir kısmını birlikte yürüyeceği yaşam yolculuğunda çocuğu için kusursuz bir yol haritası oluşturulabilmesiyle orantılı olarak artıyor ya da azalıyor.
    Kuşkusuz bu süreçte, harita üzerinde bir güzergah “oluşturmak”la iş bitmiyor; haritanın doğru okunması, sağlıklı ve yetkin şekilde kullanılması, yeri-zamanı geldikçe rotada düzeltmelerin yapılması ve gerektikçe yeni yollar bulunmasında adeta uzmanlaşmak da gerekiyor...
    Bu nedenlerle ben “annelik” kavramını, sadece fiziksel bir olgu ve oluşum olarak algılamıyor, o düzeye indirgemiyorum. Annelik, fiziksel bir oluşumu da içeren, ama ondan çok daha geniş ve derin bir değer, çok boyutlu bir zenginlik ve anlam taşır.
    Böyle bir kavramın özünde, herşeyden önce, koşulsuz ve çıkarsız bir sevgi ve sahiplenme, ama aynı zamanda, “efendi-sahip” tavrı takınmadan, küçücük bir canlodan, kendine yeterli birey yaratma, o bireyi giderek özgürleştirme ve yetkinleştirme eylemi vardır.
    Annelik, kanmızla, canımızla beslenip büyütülen ve bizim olan bir canlıyı, hem kendimizden bir parça sayma, hem de bizden apayrı, özel bir kimlik ve kişilik olarak tanıyabilme, öyle kabul edebilme, öyle kılabilme olgunluğu demektir.
    Annelik, bu tanıma ve kabulden sonra, onu hiç kimse ile karşılaştırmadan, olduğu gibi benimseyebilme, her gün daha ileriye yürüme savaşında destekleyebilme; onu herkesten üstün görmeden, eksik ve yanlışlarıyla, tek ve biricik olarak bağrına basabilmektir.
    Annelik, hem kendi yaşamını eksiltmeden, yani “saçını süpürge etmeden” ve “senin uğruna nelere katlandım” demeden yaşamı sonuna kadar birlikte, dostça ve arkadaşça paylaşarak sürdürebilmektir,
    Annelik, özveridir; “ben” yerine “o” diyebilmek, almadan vermek, verdiğini tüm yüreğiyle ve bir tek defa başına kakmadan ve bir şey beklemeden, tereddütsüz sunabilmektir.
    Annelik, durmadan konuşmak, nasihat etmek, söylev vermek değil, dinlemek, anlamaya çalışmak, onun gözleriyle bakabilmek, örnek olmak, olumlu bir model olarak örnek davranışlar ortaya koyabilmektir.
    Annelik, sormak, sogulamak ve suçlamaktan çok, yanıt vermek, olay ve olguların neden ve sonuçlarının farkına varmasını sağlayabilmek; onun tarafından eleştirilirken bile gözlerinin taa içine dakikalarca, hoşgörü ve sevecenlikle dikkat kesilerek bakabilmek; söylediklerini cankulağı ile dinleyebilmek; düşüncelerinin özünü, dümdüz, dosdoğru ve tam olarak algılayabilmektir.
    Annelik, kendisi, ailesi ve toplumu için gerektiğinde “dur” diyebilmek; ona sınırların, hak ve özgürlüklerin farkına varabilecek bir olgunluk kazanabilmesi için yardım edebilmek; eylemlerinin sorumluluğunu görebilme ve taşıyabilme gücü kazandırmak demektir.
    Annelik, zoru göstermek, ama ondan korkmadan, cesaret ve özgüven duygusu içinde sorunların üstüne gitmek, onları yılgınlığa kararlılıkla, öfkesiz başarabilmektir.
    Annelik, her zaman “ben buradayım, senin yanındayım, seni destekliyorum, ama sen kendi başına da başarabilirsin” düşünce ve inancı yaratabilmek; sizi daima bir koltuk değneği ya da can simidi gibi görmesine ve kullanmasına izin vermemek; herşeyden önce kendi ayakları üstüne, içinden sımsıkı basarak durmasını ve sonra da kararlı, güvenli, azimli şekilde yürümesini sağlamak demektir.
    Annelik, ona değer vermek, değerli olduğunu derinden duymasına ortam hazırlamak, değerli olduğu bilincini, böbürlenmeden, başkalarına tepeden bakmadan kazandırabilmektir.
    Annelik, onun düşünce, tercih, beğeni ve kararlarına; ölçülü olma, uygunluk ve kabuledilebilirlik sınırları için saygı duymak, gerçek bir demokrat kimlik geliştirebilmektir.
    Annelik, kendini tanımak ve bilmek, ondan ve onun davranışlarından çok kendini sorgulayabilmek, kendini aşmak, kendini eğiterek söz ve davranışlarını denetleyebilmek ve geliştirebilmektir.
    Annelik, günü gelince “başka biri”yle paylaşabilmek, “başka biri”ni yaşamınıza kabul etmek ve böyle bir yaşama geçişte, bu kez yukarıdaki herşeyi “o” ve “başka biri” için tekrar yapabilmektir.
    Tüm bunlara bakınca annelik kavramının neden sadece fiziksel bir olgu ve oluşum düzeyinde tutulamayacağını sanırım anlatmış oluyorum. Bu açıdan yaklaşınca sanırım ortaya iki sonuç daha çıkıyor: Birincisi “annelik” için geçerli olan tüm bu saptama ve düşüncelerin babalar için de geçerli olması.. İkincisi ise “annelik” diye başlayan her paragrafın (sonuncusu hariç) gerçek ve destansı bir aşk yolculğu için de geçerli bir tanımı içermesi...
    Şimdi bu iki saptama ışığında yukarıda yazılı olan düşünceleri “annelik” sözcüğü yerine “babalık” sözcüklerini koyarak bir daha okumayı ve “gerçek bir baba” olup olmadığınızı test etmeyi de keyfinize bırakıyorum!....

    ALINTI


    BEN BU TÜR YAZILARI VELİLERE GÖNDERMEYİ DÜŞÜNÜYORUM...HEPİNİZE YARARLI OLACAĞINI DÜŞÜNDÜM BUYRUN ARKADAŞLAR...
    BEN BİR DELİYİM


    ANLAMAYANA AZ GELİRİM,ANLAYANA ÇOK

  • #2
    eymenim110 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    03.Kasım.2009
    Yer
    adana
    Mesajlar
    11
    @eymenim110






    ben göndermeye başladım bile bu tür yazılar velilerin çon ilgisin çekiyor ve çok hoşlRINA GİDİYOR

  • #3
    Kübra AKÇİMEN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    16.Haziran.2009
    Yer
    umut şehrii
    Mesajlar
    16,879
    @Kübra AKÇİMEN






    teşekkürlerr

  • #4
    bitter - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    01.Mayıs.2009
    Mesajlar
    5
    @bitter






    teşekkürler

  • #5
    Cemile ÖZTÜRK - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    16.Mart.2009
    Yer
    İstanbul
    Mesajlar
    32,894
    @Cemile ÖZTÜRK






    Çok teşekkürler paylaşım için
    c i m i



    "Ben çocukken annem bana hep hayatın anahtarının mutluluk olduğunu anlatırdı. Okula gitmeye başladığım zaman, sınavda bana "Büyüyünce ne olmak istiyorsun?" diye sordular. Ben de onlara "Mutlu olmak istiyorum" diye cevap verdim.
    Onlar bana, soruyu anlamadığımı söylediler. Ben de onlara, asıl onların hayatı anlamadıklarını söyledim. "

    John Lennon

  • #6
    Efenin.Annesi - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    13.Ekim.2011
    Mesajlar
    5
    @Efenin.Annesi






    Yukardaki yazı banada geldi son satırında gözyaşlarıma hakim olamamıştım

    Sizin çocuğunuz olarak doğmak elimde değildi. Ama seçme hakkım olsaydı, sizden başka kimsenin çocuğu olmak istemezdim!

    Sevgiler
    Çocuğunuz

  • #7
    dileek - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    26.Haziran.2009
    Yer
    kayseri
    Mesajlar
    1,092
    @dileek






    cok tesekkurler

  • YORUM BIRAKMAK İÇİN ÜYE OLMALISINIZ !

    ÜYE OLMAK İÇİN TIKLA

    Benzer Konular

    1. SINIFTA AİLE KATILIMI
      By naturel in forum AİLE KATILIM ÇALIŞMALARI
      Cevaplar: 12
      Son Mesaj: 16.Nisan.2012, 23:16
    2. SEVGİ ÇALIŞMALARI (AİLE KATILIMI)
      By Gizem ÇELİKKOL (gigy) in forum DEĞERLER EĞİTİMİ ETKİNLİKLERİ
      Cevaplar: 36
      Son Mesaj: 24.Şubat.2012, 01:27
    3. ÇERÇEVELERİMİZ (AİLE KATILIMI)
      By Gizem ÇELİKKOL (gigy) in forum AİLE KATILIM ÇALIŞMALARI
      Cevaplar: 11
      Son Mesaj: 18.Nisan.2011, 10:39
    4. AİLE KATILIMI?????
      By squallesra in forum ETKİNLİK İSTEKLERİNİZ
      Cevaplar: 4
      Son Mesaj: 05.Ocak.2011, 01:06
    5. TAŞITLAR İLE İLGİLİ AİLE KATILIMI ÇALIŞMASI
      By d kara in forum AİLE KATILIM ÇALIŞMALARI
      Cevaplar: 5
      Son Mesaj: 27.Haziran.2010, 09:35

    Yetkileriniz

    • Konu Acma Yetkiniz Yok
    • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
    • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
    • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
    •  

    Giriş

    Facebook platformu Giriş