hocalarım bende Diyarbakır da görevliyim benim çocuklarımın hiçbiri Türkçe bilmemekte ve bu işimi 10 kat daha zorlaştırmakta. Ben vicdanen rahatsız oluyorum ama etkinlik yapamadığımdan değil o çocukların okuldan sonra eve gittiklerinde Türkçeyi konuşamamalarından. Aileye sıra gelince Türkçe konuşulmasını istediğim zaman ters durumlar yaşanabiliyor. Çocukların temel ihtiyaçlarının, onların dilinde nasıl telaffuz edildiğini öğrendim ve çocukların ihtiyaçlarını karşılamaya başladım. Müfettiş konusuna gelince dil bilmeyen bir çocuğa anlatımı ve etkinlikleri ne kadar başarılı yaptırabilirim diye bir soru sordum. Haklı olduğumu onlarda anladı. Hocam şartlar neyi gerektiriyorsa o şekilde davranmanız sizi kendi ideallerinizden ayıramaz ve vicdan azabı duymanızı gerektirmez. Benim içim rahat çünkü ilk etapta bu çocukların beni anlamaları gerekiyor.